A Flower of Forgetfulness

Een groot wit doek zweeft door de lucht in de Brigittinenkapel, alsof het wordt meegevoerd door een eeuwige wind. De beelden die erop worden geprojecteerd, verschijnen en verdwijnen tussen plooien en schaduwen – een wolk van halfvergeten dromen die over het publiek trekt. Voor deze nieuwe creatie, een opdracht van het festival, tonen filmmaker Apichatpong Weerasethakul en zijn artistieke medewerkers beelden uit hun dagboeken en nodigen ze ons uit om stil te staan bij wat het betekent om te vergeten.

Het is een visuele reis die herinnert aan recente genocides: momenten van uitwissing, gewelddadige vergeet-mij-nietjes. Via een metalen toren kan het publiek de ruimte vanuit meerdere gezichtspunten observeren, alsof het een raketlancering bijwoont, of naar een zonsondergang kijkt. Dit visuele landschap wordt verweven met twee andere verhaallijnen: bezoekers beklimmen Sigiriya, een oude rots in Sri Lanka, hun voetstappen weerklinken op metalen trappen; en twee figuren gaan over continenten heen met elkaar in gesprek, een subtiele verwijzing naar de kwetsbaarheid van het geheugen.

De kunstenaars brengen al deze verhalen samen in een betoverende ervaring op het snijvlak van film en performance – een indringend moment over vergeten en herinneren, afstand en continuïteit.