Like the full moon says

Like the full moon says is een onclassificeerbare verzameling momentopnames. Flirtend met dans en theater buigen Bérengère Bodin en Ivan Fatjo zich met oneindige tederheid over de grote vraag van de verstrijkende tijd: de tijd die ons niet verraadt door ons te laten verouderen, maar door ons te laat te laten inzien dat de jeugd voorbij is. 

Als koorddansers van het heden glijden de artiesten tussen de woorden van de ene taal naar de andere. Ze dansen als de mensen die het podium doorkruisen op dezelfde manier als we door het leven gaan. Ze verwarren de referentiepunten met een ontwapenende natuurlijkheid, verschuiven zekerheden en delen met hun publiek een jubelend moment van eeuwigheid.